to film, który wspominamy z ogromnym sentymentem i z chęcią obejrzelibyśmy ponownie. Niestety pojawił się w telewizji tylko raz czy dwa ale i tak utkwił głęboko w naszej pamięci. Nie było to może żadne cudo techniki naszpikowane efektami specjalnymi, ale czy dla kilkuletniego dziecka jest to naprawdę najważniejsze?

Bohaterami filmu (oprócz tytułowego delfina) była dwójka dzieci - Janek i Marina oraz ich opiekun - dziadek. Tłumaczem języka delfinów był kruk Sebastian (umiał on również przywoływać delfina swoim charakterystycznym dźwiękiem). Po jakimś czasie liczba bohaterów delfinów wzrosła -
Um poznał wybrankę swojego serca - Mamum i tak pojawiło się ich dziecię - Itum. W pamięci zapadło mi także, że co jakiś czas pojawiał się statek z kapitanem i jego żoną i chyba eskimosem i padało słynne zawołanie : "- Polenta! - siii.. - jestem zadowolony".

piosenka początkowa:

On l'appelle Oum le Dauphin
Dans son royaume aquatique
On se raconte sans fin
Ses exploits fantastiques

Quand surgit Oum le Dauphin
De l'Arctique a l'Antarctique
Les pieuvres et les requins
Vont se cacher dans les coins

Refrain :
Il a le poil blanc comme l'hermine
Des yeux bleus qui s'illuminent
Jusqu'au fond des gouffres amers
Le chevalier des mers

On l'appelle Oum le Dauphin
Il est pur comme la neige
Il a deux petits copains
Qui l'aiment et qu'il protege

Il traque, il boute, il pourfend
Et il défend jusqu'au bout
Un peu du reve d'enfant
Qui vit en chacun de nous

Refrain

Le chevalier des mers
Le chevalier des mers

to film, który wspominamy z ogromnym sentymentem i z chęcią obejrzelibyśmy ponownie. Niestety pojawił się w telewizji tylko raz czy dwa ale i tak utkwił głęboko w naszej pamięci. Nie było to może żadne cudo techniki naszpikowane efektami specjalnymi, ale czy dla kilkuletniego dziecka jest to naprawdę najważniejsze?

Bohaterami filmu (oprócz tytułowego delfina) była dwójka dzieci - Janek i Marina oraz ich opiekun - dziadek. Tłumaczem języka delfinów był kruk Sebastian (umiał on również przywoływać delfina swoim charakterystycznym dźwiękiem). Po jakimś czasie liczba bohaterów delfinów wzrosła -
Um poznał wybrankę swojego serca - Mamum i tak pojawiło się ich dziecię - Itum. W pamięci zapadło mi także, że co jakiś czas pojawiał się statek z kapitanem i jego żoną i chyba eskimosem i padało słynne zawołanie : "- Polenta! - siii.. - jestem zadowolony".

piosenka początkowa:

On l'appelle Oum le Dauphin
Dans son royaume aquatique
On se raconte sans fin
Ses exploits fantastiques

Quand surgit Oum le Dauphin
De l'Arctique a l'Antarctique
Les pieuvres et les requins
Vont se cacher dans les coins

Refrain :
Il a le poil blanc comme l'hermine
Des yeux bleus qui s'illuminent
Jusqu'au fond des gouffres amers
Le chevalier des mers

On l'appelle Oum le Dauphin
Il est pur comme la neige
Il a deux petits copains
Qui l'aiment et qu'il protege

Il traque, il boute, il pourfend
Et il défend jusqu'au bout
Un peu du reve d'enfant
Qui vit en chacun de nous

Refrain

Le chevalier des mers
Le chevalier des mers

Mała Pyza ucieka z wiejskiej chaty, przyodziewa folklorystyczny strój i wędruje przez całą Polskę przeżywając po dradze liczne ciekawe przygody.

Tytuły poszczególnych epizodów:
1. Jaworowi ludzie
2. Pyza i Bobaki
3. Za pierogiem
4. Wesele kujawskie
5. Toruńskie igraszki
6. Żniwa
7. W lesie
8. Za zbójeckich dróżkach
9. Pyza i licho
10. Jarmark
11. Siedem koników
12. Władca wydmy
13. Kielecka przygoda

"Marceli Szpak dziwi się światu" to dwunastoodcinkowa historia, w której dwaj przyjaciele, Marceli Szpak i Leszek Zając potrafią ze zwykłych wydarzeń wyciągnąć niezwykłe wnioski.

Główni bohaterowie szukają przygód i próbują poznać otaczający ich świat. Każda wyprawa do lasu uczy małych przyjaciół czegoś nowego o mieszkających w nim zwierzętach. Ulubionym zajęciem Marcelego i Leszka są dyskusje na temat przyrody, otaczającego ich świata oraz przyjaźni.

PIOSENKA TYTUŁOWA 

- tak film był zatytułowany u nas, ale funkcjonował również tytuł "Staflik i Spagetka" czyli "Szczudlik i Bagietka". Ta czeska animowana seria opowiada o przygodach dwóch psów - czarnego i białego . którym beztroskie życie głupimi pomysłami zakłóca natrętna wrona.  W każdym odcinku mogliśmy usłyszeć taki  motyw muzyczny.

Film ten kojarzy się chyba przede wszystkim z zawołaniem "Ну, погоди!". Wilk/Волк  (palacz) wiecznie ganiał zająca a zając przed nim uciekał. Ganiając się, przeżywali dużo zabawnych przygód, i na szczęście Zając zawsze wychodził z nich cało - stąd zawołanie Wilka na końcu każdego odcinka: "Ну, погоди!'.

Oprócz Wilka i Zająca w kreskówce pojawiły się także inne postaci, m.in. potężny i silny Hipopotam, który nieraz pełnił funkcje budowniczego,  a w innych odcinkach był dyrektorem muzeum lub sprzedawcą w supermarkecie. W niektórych odcinkach pojawił się także sztukmistrz Kot.

Filmy produkowano w moskiewskim studiu filmowym  Sojuzmultfilm. Premiera pierwszego odcinka miała miejsce dnia 1 stycznia 1969 roku.

Motyw przewodni filmu  

"Jestem kangurek Hip-Hop. Urodziłem się w Australii. Obecnie mieszkam w ogrodzie zoologicznym w Europie. Kiedy mi się nudzi, zabieram moją ulubioną książkę - "Atlas zwierząt" i udaję się na wycieczkę aby przeżyć nowe przygody i nawiązać nowe znajomości" - taką formułkę na początku każdego odcinka wygłaszał tytułowy bohater.

W latach 1975-1983 powstało 13 odcinków serialu, każdy odcinek nosił nazwę zwierzaczka, z którym w większym lub mniejszym stopniu zaprzyjaźnia się główny bohater dobranocki (były to min.: lis, dzik, borsuk, kozica, wilk, ryś, świstak, łoś, żubr, bóbr, niedźwiedź, chomik oraz zając).

"Pomysłowy Dobromir" to serial opowiadający o niezwykle uzdolnionym chłopcu, który wraz ze swoim dziadkiem i zaprzyjaźnionym ptakiem zamieszkuje w małym domku. Dobromir swoją błyskotliwą pomysłowością pomaga dziadkowi w cięzkich pracach związanych z drobnymi naprawami domu czy też uprawą ogródka. Chłopiec obserwując otoczenie i wykorzystując swoją nieograniczoną wyobraźnię wymyśla niezliczone, nawet najdziwniejsze urządzenia mające na celu usprawnienie i przyspieszenie prac. Przy budowie pomaga mu jego przyjaciel - ptak, który rewelacyjnie później przekazuje informacje z budowy dziadkowi. W chwili gdy chłopiec intensywnie myślał nad nowymi udoskonaleniami, nad jego głową ukazywała się piłeczka, która ostatecznie odbijała się kilka razy od jego głowy i mogliśmy wówczas usłyszeć charakterystyczny śmiech.

Pierwsze odcinki zostały wyemitowane już około 1974 roku, ale emisja filmu była wielokrotnie powtarzana w telewizji i doskonale utkwiła nam w pamięci muzyczka pojawiająca się na początku każdego odcinka.